Matka

   Jest na łódzkim cmentarzu,
   Na cmentarzu żydowskim,
   Grób polski mojej matki,
   Mojej matki żydowskiej.

   Grób mojej Matki Polki,
   Mojej Matki Żydówki,
   Znad Wisły ją przywiozłem
   Nad brzeg fabrycznej Łódki.

   Głaz mogiłę przywalił,
   A na głazie pobladłym
   Trochę liści wawrzynu,
   Które z brzozy opadły.

   A gdy wietrzyk słoneczny
   Igra z nimi złociście,
   W Polonię, w Komandorię
   Układają się liście.

II
   Zastrzelił ją faszysta,
   Kiedy myślała o mnie,
   Zastrzelił ją faszysta,
   Kiedy tęskniła do mnie.

   Nabił - zabił tęsknotę,
   Znowu zaczął nabijać,
   Żeby potem... - lecz potem
   Nie było już co zabijać.

   Przestrzelił świat matczyny:
   Dwie pieszczotliwe zgłoski,
   Trupa z okna wyrzucił
   Na święty bruk otwocki.

   Zapamiętaj, córeczko!
   Przypomnij, późny wnuku!
   Wypełniło się słowo:
   "Ideał sięgnął bruku".

   Zebrałem ją z pola chwały,
   Oddałem ziemi-macierzy...
   Lecz trup mojego imienia
   Do dziś tam jeszcze leży.

                                         (-) Julian Tuwim

 



Julian Tuwim przenosząc się z Łodzi do Warszawy tak pisał o mieście swojego dzieciństwa  :


Nie miałem serca do Warszawy,
Gdy opuszczałem miasto Łódź...
Kamienie lepiej w Łodzi tłuc,
I po cóż jechać do Warszawy...

                                                                (-) Julian Tuwim


I tak zwykłe z pozoru przemysłowe miasto staje się... bez mała magiczne Takie miasto ma coś więcej niż symbole. Na nowo żyje.

Minęlismy Łódź, jadąc na kolejne miasto, brzemienne sensem, historią i pięknem zgoła innym. Ale o tym kolejnym razem.

{Mosmodule module=ArtBanners_bottom}