Dwulatek. W tym wieku dziecko boi się ciemności, zasypiania, cieni, nieznanych miejsc, nieobecności mamy czy dużych psów. Największy w tym okresie życia jest lęk przed rozłąką z rodzicami. Jeżeli dziecko musi rozstać się z mamą (bo np. wraca do pracy), z którą do tej pory spędzało czas, to mama może być pewna, że po jej powrocie do domu, dziecko przyklei się do niej i nie odstąpi ani na krok. Dwulatek wpada w panikę, że mama znowu zechce go opuścić. Pamiętaj, że kiedy wychodzisz z domu, to pożegnaj się z dzieckiem czule (nie wymykaj się ukradkiem), ale i zdecydowanie. Twój brak pewności tylko zwiększy niepokój dziecka. Rada: Psychologowie twierdzą, że dzieci, które od niemowlęctwa miały kontakt z innymi osobami i którym rodzice pomagali nawiązywać kontakt z otoczeniem (spotkania z innymi dziećmi i dorosłymi), są mniej narażone na lęk przed rozłąką. Do zostawania pod opieką niani dziecko musi się jednak przyzwyczaić. Musi mieć czas, by jej zaufać. Daj mu na to dwa tygodnie – niech opiekunka towarzyszy wam na co dzień. Dwulatek potrzebuje dużo czasu, żeby przystosować się do zmian (dotyczy to nie tylko opiekunki, ale również przeprowadzki czy konieczności dłuższego wyjazdu jednego z rodziców). Pamiętaj też, że nie ma potrzeby namawiać dziecka do głaskania psa, jeśli się go boi. Jeśli dziecko panicznie boi się ciemności i zasypiania samemu, to według psychologów, nie ma innej rady niż cierpliwie siedzieć obok dziecka i poczekać aż zaśnie bez niepokoju.

Trzylatek boi się ciemności jeszcze bardziej niż dwulatek. Jego wyobraźnia jest już na tyle ożywiona, że lista jego strachów poszerza się o czarownice, duchy i potwory. Lęk wzbudzają opowieści o złodziejach, różne zwierzęta (np. nosorożec w zoo), a nawet starzy ludzie. Rada: Przede wszystkim nie wyśmiewaj lęków dziecka, nie denerwuj się, że dziecko się boi czegoś, co dla dorosłych nie jest problemem, nie przekonuj dziecka, że nie ma powodu do lęku. Postaraj się je pocieszyć, dodać otuchy, uspokoić. Zostaw w pokoju na noc włączoną lampkę i zapewnij dziecko, że jego ukochana przytulanka będzie cały czas przy nim, a mama będzie w drugim pokoju i na pewno przyjdzie, kiedy dziecko zawoła.

Czterolatek i pięciolatek. Dzieci w tym wieku wciąż boją się ciemności, potrafią zerwać się w nocy przerażone złym snem albo odgłosami zza okna, które wydają im się obce lub tajemnicze. Boją się skaleczenia, bólu, tego, że rodzice wychodzą wieczorem z domu. Rada: Staraj się uspokajać dziecko. Mów, że jesteś obok, że czuwasz nad jego snem. Zapewnienia o twojej obecności i miłości dają dziecku największe poczucie bezpieczeństwa. O śmierci nie mówcie w sposób, który może przerazić dziecko (dostosujcie wiadomości na ten temat do możliwości zrozumienia ich przez dziecko). Można powiedzieć, że kiedy ktoś jest już bardzo stary i bardzo chory, to śmierć jest przepustką do lepszego świata. Przynosi spokój i ukojenie.

Źródło: ebobas.pl