"Zaufajcie dzieciom, bo one są twórcami swej przyszłości" C. Freinet

Celestyn Freinet urodził się 15 października 1896 roku.

Pochodził z biednej rodziny chłopskiej i do końca życia pozostał wierny swemu środowisku przyrodniczemu i ludzkiemu. Z życia prostych ludzi czerpał prawdę o życiu, umiłowanie do przyrody i wrażliwość na los drugiego człowieka. Od najmłodszych lat uczestniczył w trudach wiejskiego życia, towarzyszy doświadczonym pasterzom, którzy czerpali swoją wiedzę o życiu z obserwacji świata przyrody.

Edukację szkolną rozpoczął w czwartym roku życia, w biednej i prymitywnej szkole w Gars. Następnie uczył się w szkole średniej w Grasse, a potem kształcił się w Ecole Normale w Nicei, przygotowującej nauczycieli do pracy w szkołach podstawowych. Dyplom ukończenia Ecole Normale otrzymał 9 listopada 1914 r.

 W kwietniu 1915 r. został powołany do wojska. Po przeszkoleniu otrzymał stopień aspiranta. W bezpośrednich działaniach frontowych brał udział od października 1917 i został ciężko ranny. Przeszedł kilka operacji. Jako inwalida wojenny wrócił do Gars i podjął starania o pracę w szkole. Długo nie otrzymywał pozwolenia na pracę z powodu stanu zdrowia.

Dopiero w 1920 r. rozpoczął działalność pedagogiczną w małej szkole wiejskiej w Bar-sur-Loup. Jako młody nauczyciel, aktywnie włącza się w rozwijający się szeroki nurt poszukiwań pedagogicznych:

eksperymentuje, opracowuje i sprawdza swoje pomysły pedagogiczne mając na uwadze sytuację dzieci wiejskich i zaniedbanych. Pragnie im stworzyć "optymalne warunki wszechstronnego rozwoju".

Pod wpływem nacisków faszystów, opuścił szkołę publiczną i odszedł na emeryturę w wieku 37 lat.

Kosztem olbrzymich osobistych wyrzeczeń, w latach 1934-1935, Freinet przy wsparciu rodziny wybudował prywatną szkołę w Vence. Pierwsze lata istnienia tej szkoły to pasmo ogromnych trudności, które trzeba było pokonać, aby stworzyć dzieciom godne warunki rozwoju.

Szkoła w Vence stała się twórczym laboratorium pedagogicznym nie tylko dla Freineta i jego najbliższych współpracowników, ale także wielu pedagogów z całego niemal świata. W czasie wakacji organizowano tzw. "Journees de Vence", podczas których spotykali się pedagodzy, aby poszukiwać nowej pedagogiki dla potrzeb edukacyjnych XX wieku.

W latach trzydziestych, Freinet włączył się w działalność społeczną.

Policja prowadziła rewizje, zakazano wydawania czasopism, a w końcu aresztowano Freineta. był internowany, a potem skazany na życie w odosobnieniu w wysokich Alpach.

W trudnych warunkach więziennych, a potem w odosobnieniu pracował twórczo.

 Już w pierwszych dniach po wyzwoleniu Freinet organizował Komitet Departamentalny Wyzwolenia Gap, by opiekował się dziećmi - ofiarami wojny. Dwa lata zajęła mu odbudowa kompletnie zrujnowanej szkoły. W 1947 r. szkoła rozpoczęła normalne funkcjonowanie.

Od 1948 r. nad Freinetem zbierają się znowu nieprzyjazne chmury i oskarżenia czasem absurdalne, tym razem ze strony Francuskiej Partii Komunistycznej (PCF). Freinet - człowiek twórczy i myślący samodzielnie nie poddaje się żadnym schematom ideologicznym i politycznym.

Nagonka ta zmusiła Frinetów do wstąpienia w szeregi PCF.

 W 1964 r. popularność Freineta i jego pedagogiki osiąga skalę międzynarodową. Szkoła w Vence przyciąga licznych stażystów i zwiedzających z całego świata. W takiej sytuacji Ministerstwo Edukacji Francji uznaje szkołę za eksperymentalną i przejmuje opłacanie pracujących w niej nauczycieli.

W 1966 r. droga życiowa twórcy Nowoczesnej Szkoły i Międzynarodowego Ruchu Freinetowskiego dobiega kresu.

W wieku 70 lat Freinet odchodzi na zawsze.

Pedagogika Freineta

 1. Jest skoncentrowana na dziecku:

Opiera się na motywacji, ekspresji, doświadczeniach poszukujących, indywidualizacji.

 2. Jest otwarta na życie i środowisko:

Uwzględnia konteksty rodzinne, społeczne i kulturalne dziecka w poznawaniu świata, a korespondencję międzyszkolną i wymianę, a także wycieczki, wywiady, ankiety wykorzystuje do poszerzenia wiedzy o tym świecie.

 3. Rozwija współpracę, autonomię jednostki i grupy, komunikację społeczną w różnych formach:

broni praw dziecka i respektowania praw innych, uczy podejmowania decyzji i odpowiedzialności.

Celestyn Freinet zrezygnował z tradycyjnych metod nauczania. Odrzuca on ocenę, konwencję podręcznika, uwzględnia indywidualne tempo pracy. Inny jest sposób zdobywania wiedzy przez ucznia. Freinet szczególną uwagę zwracał na rozwój samorządności czyli pracę w małych grupach. Samorządność dzieci stanowi podstawę wychowania. Jej formą jest tzw. spółdzielnia szkolna. Dzieci organizują wszystkie dziedziny i rodzaje działalności w szkole. Pracują nie w klasach, lecz w pracowniach wyposażonych w materiały i pomoce kształcące, odpowiednio poklasyfikowane i dostępne w każdej chwili. Uczniowie sami określają zadania do wykonania na cały tydzień, wyznaczają osoby odpowiedzialne, dokumentują pracę. Na koniec tygodnia następuje samoocena i ocena pracy. Ma ona charakter graficzny. Zamiast ocen dzieci uzyskują sprawności i dyplomy. Taki sposób oceniania wysiłków dzieci sprawia, że znika niezdrowa rywalizacja, a każde dziecko może zdobyć sprawność intelektualną lub manualną zgodnie ze swoim wyborem. Dlatego też inna jest rola nauczyciela w klasie. Musi on przezwyciężyć w sobie postawę dogmatyczną, autorytarną, narzucając aby wejść między uczniów, by razem z nimi pracować i szukać rozwiązań. Wychowawca ma inspirować, regulować i pomagać.

{Mosmodule module=ArtBanners_bottom}