Ala zaś potrafi przeturlać się po wszystkich dzieciach leżakujących w przedszkolu, muzyki słucha na full, nie boi się wysoko wspinać a wręcz wielokrotnie w ciągu dnia zeskakuje z wysokiej drabinki lub swojego piętrowego łóżka i wtedy dopiero jest zadowolona. Oczywiście, upomnienia dorosłych w ogóle nie skutkują.

Krzyś natomiast zwykle stoi z boku, przyglądając się, jak inni się bawią. Gdy biegnie to można powiedzieć, że robi to powoli. Choć chciałby jeździć na rowerku i korzystać z toalety jak jego rówieśnicy to, niestety, jest coś, co mu w tym przeszkadza. Do tego, często nie wiadomo, dlaczego wpada w furię.

Co łączy te wszystkie dzieci?

Najprawdopodobniej to, że ich procesy integracji sensorycznej są zaburzone. U każdego z nich w odmienny sposób. Rodzice takich maluchów często czują się bezradni, bo znane im sposoby rozwiązywania problemów nie działają, do tego spotykają się z zarzutem nieudolności wychowawczej, z niezrozumieniem ze strony wychowawców i nauczycieli. Gdy już znają źródło problemów dziecka, bywają oskarżani o uleganie modzie, podobnie jak to bywa w innych przypadkach np. przy orzeczeniu nadpobudliwości psychoruchowej.

Jednak problemy tych dzieci są rzeczywiste a odpowiednie przygotowanie otoczenia i oddziaływania pomagają dziecku działać bardziej celowo, skutecznie a także czuć się lepiej we własnej skórze oraz w otoczeniu innych ludzi i przedmiotów.

A zatem, zacznijmy od tego, czym jest integracja sensoryczna?

Najkrócej mówiąc, Integracja Sensoryczna jest procesem, dzięki któremu nasz mózg odbiera, rozpoznaje i scala informacje płynące z naszego ciała i otoczenia, łącząc je ze zdobytym doświadczeniem, w taki sposób, by nasze zachowanie było odpowiednie do sytuacji, w której aktualnie się znajdujemy (wg definicji Ayres, za: Z. Przyrowski).

Początki historii SI (ang. Sensory Integration) sięgają lat 60-tych XX wieku, kiedy to dr Jean Ayres, psycholog i terapeuta zajęciowy, pracując z osobami cierpiącymi na schorzenia neurologiczne, zauważyła, że pewne oddziaływania szczególnie im pomagają. Swoją teorię i praktykę rozwijała do końca życia, tj. do lat 80-tych. Znalazła licznych kontynuatorów, którzy nadal zgłębiają ten temat.

Dziś osoby zajmujące się zagadnieniami SI starają się m.in. wyodrębnić czynniki, które mogą wpływać na pojawienie się tego zaburzenia. Jednak nadal nie jest to do końca wyjaśnione. Z obecnych ustaleń wynika, że wpływ mogą tu mieć m.in.:

- dziedziczenie, tzn., jeżeli rodzic ma tego typu zaburzenia, mogą one wystąpić u jego potomstwa,
- nieprawidłowy przebieg ciąży,
- komplikacje okołoporodowe,
- wpływ zanieczyszczenia środowiska.

W ostatnich latach rozpoznaje się więcej tego typu nieprawidłowości w rozwoju dzieci i to nie tylko ze względu na lepszą diagnostykę i popularyzację tematyki. W dużej mierze, prawdopodobnie, przyczynia się do tego fakt, iż więcej maluchów udaje się uratować z trudnych ciąż, czy tych przedwcześnie urodzonych a te problemy to po prostu skutki komplikacji. Niebagatelny wydaje się też wpływ zanieczyszczonego środowiska, przetworzonej żywności. A być może dzieje się tak również z powodu stylu opieki i wychowania w naszej kulturze, gdzie dziecko nie jest dość często noszone, czy dotykane, przez co nie zbiera odpowiedniej ilości doświadczeń potrzebnych do prawidłowego rozwoju. Z całą pewnością, zjawisko to czeka na dalsze zgłębianie.