Mickiewicz polecał – „Sięgaj, gdzie wzrok nie sięga!” Niestety wychowankowie placówek widzą tylko otaczające je minimum i do niego dążą. Wszystko co znajduje się poza tym horyzontem, zdaje się być niedostępne nie tylko dla wzroku.

Każdy z nas ma swoje własne wyobrażenie o dzieciach z domu dziecka, niebezpieczeństwem jest myślenie o nich jako o „biednych”, skrzywdzonych przez los osobach, którym należy pobłażać. To wielkie nieporozumienie. Właśnie im trzeba stawiać wymagania, podnosić poprzeczki, a nie ulegać, folgować. W przeciwnym razie wyczują, że traktowane są ulgowo i zaczną to wykorzystywać, jednocześnie rezygnując w własnych ambicji i  podejmowania wyzwań. W warunkach placówkowych czy szkolnych takie ulgowe traktowanie jest im na rękę i nie widzą w tym zagrożenia. Ale co się stanie, gdy przyjdzie czas na opuszczenie placówki? Czy wtedy poradzą sobie sami w szerokim świecie?

Joanna Hałas

P.S. Kochanie narzeczeni! Decydując się na gest przekazania darów do domu dziecka, wiedzcie, że nie słodycze i maskotki przyniosą realną korzyść dzieciom. Dużo lepszym pomysłem będą np. przybory szkolne (jednakowe i podzielne), pomoce naukowe czy wartościowe książki.  Może one zainspirują młodzież do „wzlotu nad poziomy”.

{Mosmodule module=ArtBanners_bottom}