|
Strona 1 z 4
Patrzenie nie dalej niż poza czubek własnego nosa – oto częsty powód dziecięcych problemów z czytaniem i pisaniem. Zanim wybierzesz się do psychologa, najpierw odwiedź z młodym dyslektykiem optyka.
Artukuł ukazał się w Tygodniku "Przekrój" nr 40/2007
Przedyskutuj ten artykuł na forum.0 postów)
P czy B? M czy N? Litery pływają, zlewają się, skaczą, ruszają, przemieszczają, a czasami stoją grzecznie w rządku jak wytresowane. Po kilku minutach czytania rozmazują się, giną albo robią się podwójne. Nie tylko jednak one sprawiają kłopot – czasami zmienia się tło, na drugim planie pojawiają tajemnicze cienie. Jak długo, mając coś takiego przed oczami, byłbyś w stanie czytać książkę? Tymczasem nie jest to wcale opis jakiegoś wyrafinowanego doświadczenia psychologicznego, tylko szybki rzut oka na życie w krainie dysleksji.
Mimo ogromnych wysiłków rzesz naukowców nie da się dziś jednoznacznie powiedzieć, co jest powodem tej przypadłości. Szacuje się, że cierpi na nią od 5 do 15 procent populacji. Prawdopodobnie dwukrotnie częściej występuje u chłopców niż u dziewcząt. Podejrzewa się, że odpowiadają za nią mikroskopijne uszkodzenia mózgu, poszukuje się jej przyczyn genetycznych, studiuje zaburzenia w procesie uczenia. Stała się tak modna, że coraz częściej do worka z napisem „dysleksja” trafiają wszelkie dziecięce problemy z czytaniem i pisaniem.
– Dzisiaj panuje moda na dziecko z „dys” – komentuje pedagog profesor Edyta Gruszczyk-Kolczyńska z Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. – Etykietkę dyslektyka dostają więc zarówno dzieci mające kłopoty z precyzyjnym widzeniem, jak i skupianiem uwagi albo po prostu źle uczone.
Dzieje się tak dlatego, że łatwiej zwalić wszystko na jedną tajemniczą przypadłość, niż żmudnie poszukiwać przyczyn dziecięcych kłopotów w szkole. By zmienić takie podejście, fundacja Akademia Młodych rozpoczyna akcję pod hasłem „Zabierz dyslektyka do optyka”.
– Zaskakująco wiele dzieci, którym przypisywane są dysleksja, zaburzenia koncentracji bądź nadpobudliwość psychoruchowa (ADHD), ma problemy z akomodacją oka i widzeniem obuocznym – mówi Kamila Waleszkiewicz, prezes fundacji. – Niestety, większość nauczycieli, psychologów, pediatrów, rodziców, a czasami nawet okulistów o tym nie wie.
Co więcej, nie wiedzą o tym i same dzieci. Nie mają porównania – nie wiedzą, co to znaczy „widzieć dobrze”. One widzą właśnie tak i uważają, że to norma. Nie łączą swojego sposobu widzenia z kłopotami w nauce.
|
