Rozmowa z matką o jej macierzyństwie, drodze jaką przebyła ze swoim chorym dzieckiem. (niejako cd „Dnia gdy zgasło słońce”)

Bałam się tego spotkania. Matka, z którą miałam zaraz rozmawiać, urodziła bardzo chore dziecko. Dziś ten chłopiec ma już prawie trzy lata.
Idąc na spotkanie, minęłam osiedlowy plac zabaw. Wiedziałam, że Michasia tam nie będzie.

Drzwi otworzyła mi młoda kobieta, trochę zbyt chuda i niewyspana. Sińce pod oczami kontrastowały z ładną, drobną buźką.
Ach to pani, przywitała mnie trochę roztargniona, proszę, niech pani wejdzie. Zaprowadziła mnie do małego pokoju. Na wpół zasłonięte żaluzje zapewniały półmrok. W rogu stało łóżko, a na nim leżał chłopiec z zamkniętymi powiekami. Śpi? spytałam. Nie, słyszy nas, rzadko otwiera szerzej oczy. Przytaknęłam niepewnie. Dziecko leżało bez ruchu, zastygłe w nienaturalnej pozycji. Z szyi wystawał mu koniec rurki z której wydobywały się ciche świsty. Tracheotomia powiedziała mama. Na palcu ma podpięty pulsoksymetr, bada czy nie złapie bezdechu. Miarowe pykanie aparatu zapewniało nas, że Michaś jest teraz bezpieczny. Usiadłam na podanym mi krześle i przez chwilę milczałam. Człowiek ucieka przed tym czego nie rozumie, przed innością. A teraz siedziałam w tym pokoju i nie wiedziałam jak się zachować.
Matka uśmiechnęła się życzliwie. Nie boi się pani, to wszystko wydaje się straszne, ale można się przyzwyczaić. Można? spytałam. Tak, człowiek do wszystkiego przywyka. Ale lepiej oczywiście nie wychodzić za często na świat. Powiedziawszy to spojrzała przez okno na osiedlowe podwórze gdzie radosne dzieci ganiały się w berka. Tak szybko jak zamyśliła się tak samo niespodziewanie spytała mnie „Napije się pani herbaty?”