Rzucę palenie, zacznę się uczyć, odchudzać, spłacę długi, znajdę lepszą pracę... Większość z nas na
początku stycznia wymyśla sobie podobną listę postanowień, tylko po to, by pod koniec roku stwierdzić,
że niczego nie udało się dotrzymać. Wtedy albo lista przechodzi na następny rok, albo rezygnujemy, albo wymieniamy postanowienia na mniej zobowiązujące.

Zaczął się kolejny rok i sporo znajomych zapytało mnie o postanowienia noworoczne. Kiedy
powiedziałam, że nie praktykuje czegoś takiego – byli szczerze oburzeni. Zaczęli mi sugerować, że powinnam wiele rzeczy zmienić w swoim życiu i że początek roku jest dobrą ku temu okazją.
I o ile byłam szczęśliwa w swoim oderwaniu od tej „tradycji”, o tyle teraz już sama nie wiem…

Koleżanki w pracy zasugerowały mi, że powinnam o siebie zadbać – makijaż, fryzjer, kosmetyczka itd.
Wiola (znajoma, o której wspominałam w tym blogu przy okazji magii i zabobonów) stwierdziła, że jestem
życiowym nieudacznikiem i – jej zdaniem powinnam zmienić prawie wszystko: pracę (bo podobno mało
rozwojowa) faceta (bo jej zdaniem nie wystarczająco męski) relacje z rodziną (twierdzi, że mnie wykorzystują czy coś w tym stylu). Gdyby nie to, że znamy się dobrych parę lat i nic co dotyczy jej osoby
mnie już nie zdziwi – byłabym zaskoczona bezczelnością jej sądów. A tak po prostu pożegnałam się i wyszłam.
Moja Babcia (bohaterka „Wesołego życia Staruszki”) w dość bezpośredni sposób zasugerowała mi
rzucenie nałogu (w moim przypadku to słodycze) „bo nie masz już, dziecko, sześciu lat”.

Pomysłów mnóstwo i pewnie byłoby w czym wybierać, jak bym szukała pomysłów na noworoczne postanowienia.
Wszyscy w moim otoczeniu wiedzą, co jest dla mnie najlepsze.
A ja niewdzięczna nie chce skorzystać.
Gdzieś tam w głębi duszy zostało we mnie sporo z tej zbuntowanej nastolatki, która wyglądem i zachowaniem szokowała.
Tylko co szokującego jest w tym, że nie tworze pieczołowicie listy zadań do nie-spełnienia w nowonastającym roku?

{Mosmodule module=ArtBanners_bottom}