*

Już kiedyś pisałam, jak bardzo nie lubię nut patriotycznych i napompowanych świąt. Ale tej daty pominąć się nie da.

Ostatnio w radiu moim ulubionym wraca często (kiedyś jako nawet tzw. power play) pewna piosenka. Gdy ją pierwszy raz usłyszałam - mówię, fajna, wesoła. Drugim razem - "absurd" - myślę. A za trzecim?

zdjęcie ze strony satkurier.pl

Dziś wyjątkowo w blogu wypowiedź nie moja, ale tak ważna i tak znamienna, że przytoczę ją w całości. Bo dzięki niej wrócił do mnie smak dzieciństwa i klimat programu oglądanego na starym poczciwym telewizorze Rubin. Tego się streścić, opisać nie da.

zdjęcie pochodzi ze strony www.mmszczecin.pl

Ja czy świat?... tak się czasem zastanawiam. No bo wchodzę ja - bądź co bądź belfer, choć na urlopie - na jeden ze społecznościowych serwisów i... oczom nie wierzę.

Myślałam, że to kwestia charakteru, ale chyba jednak nie. Coraz częściej myślę, że człowiek to jednak włóczęgostwo ma wpisane w naturę.

Dziś do napisania bloga skłoniła mnie pewna piosenka Natalii Niemen emitowana już któryś raz w radio.

Ktoś powie - no tak cóż to za kariera, ech tam tania propaganda kur domowych!

Ani się obejrzałam (zwłaszcza że jakoś w pamięci nie odnotowuję, ile czasu karmię, wiem tylko w jakim wieku jest moje dziecko, a karmię po prostu z dnia na dzień, z godziny na godzinę, bez intensywnego analizowania tegoż zjawiska, tym bardziej, że karmienie sprzyja raczej myśleniu o wielu innych rzeczach "dookólnych"), a tu się okazało, że karmię już ponad rok. Ktoś powie - długo. Bywają i tacy, co mówią, że ZA długo.

Właściwie bloga dziś już pisałam, ale pod wpływem pewnej medialnej audycji postanowiłam zrobić to raz jeszcze.