Jest taki drobiazg, który pomaga wielu maluchom w trudnych chwilach. To kciuk. Czasem palec wskazujący lub środkowy, ale najczęściej kciuk. Kciuk dla niektórych jest po prostu niezastąpiony. Jeśli jesteś rodzicem miłośnika ssania kciuka, jeśli ten dziecięcy nawyk spędza Ci sen z oczu, to znaczy, że ten tekst jest właśnie dla Ciebie.
Człowiek jest  ssakiem. Około 20 tygodnia życia płodowego ludzkie dziecko zaczyna ssać palec i płacze, kiedy go gubi. Noworodek może mieć tak silną potrzebę ssania, że uspokaja się tylko przy matczynej piersi. Z czasem, zwykle w piątym tygodniu po urodzeniu, na nowo odkrywa, że własny kciuk też świetnie nadaje się do ssania. Jest to bardzo ważny element jego rozwoju. Od tej chwili maluch wie, co działa na niego kojąco i co więcej, sam potrafi sobie tego ukojenia dostarczyć. Nie wszystkie dzieci dokonują jednak tego odkrycia samodzielnie. Wiele matek, mając do czynienia z niepohamowanym ssakiem, decyduje się wcześniej na stosowanie smoczka, choć czasem robi to z poczuciem winy.
tekst pochodzi ze strony www.dzikiedzieci.pl
Całość TUTAJ
Rozstania z mamą boi się już niemowlak, bo mama jest dla niego gwarancją bezpieczeństwa – wyjaśnia psycholog dziecięcy, Monika Kudelska. - Jeżeli mama musi opuścić dziecko roczne czy dwulatka, dobrze, żeby dziecku powiedziała, że wróci np. zanim ono pójdzie spać albo po obiedzie. Warto też wyjaśnić, kto do tego czasu się nim zaopiekuje – podpowiada psycholog. – Najgorsze, co można zrobić, to zniknąć ukradkiem. A niektóre mamy tak robią, żeby oszczędzić sobie i dziecku pożegnalnego płaczu. Tymczasem ukradkowe zniknięcie powoduje znacznie większy poziom lęku separacyjnego. Dziecko ma poczucie, że mama odeszła i już nigdy nie powróci – wyjaśnia Monika Kudelska.
O Korczaku, grzechach pedagogicznych i przyjaźni z ks. prof. Januszem Tarnowskim na jego dziewięćdziesięciolecie rozmawia Marcin J. Witan
Żadne pytanie dziecka nie powinno pozostać bez odpowiedzi. Najważniejsze, by odczytać intencję zawartą w pytaniu. W artykule zamieszczonym w „Forum” (nr 46/2004) Eva Zoller-Morf i jej współpracownicy zalecają, by rozmowę z dzieckiem zamienić w filozoficzny dialog. Jest to możliwe wtedy, gdy dorosły traktuje dziecko jak partnera, zaś partnerzy „akceptują się jako potencjalni rozumni dyskutanci, potrafią swoje stanowiska logicznie uzasadnić, dążą do obiektywnej prawdy, zgadzają się co do tego, że na jedno pytanie może istnieć wiele odpowiedzi albo że takiej odpowiedzi się nie znajdzie”. Uważam, że wymienione warunki obowiązują w rozmowie z nastolatkiem. Dziecko 5- lub 6-letnie nie potrafi jeszcze logicznie uzasadnić swoich sądów, nie dąży do poznania obiektywnej prawdy, bo skoncentrowane jest na własnym stanowisku (egocentryzm). Nie potrafi też ujmować zjawisk wieloaspektowo. Stopniowo, właśnie poprzez kontakty społeczne, dziecko dochodzi do umiejętności uwzględniania różnych punktów widzenia.
Tożsamość człowieka rozwija się razem z nim, od początku jego istnienia. Początkowo rozwija swoją tożsamość poprzez obserwację rodziców, a później zaczyna wchodzić w rozmaite role społeczne. Kształtuje się zarówno tożsamość osobista, jak i społeczna.
"Między 6 a 10 miesiącem życia dziecka rozpoczyna się kolejny etap w rozwoju, jakim jest proces separacji. Przypomnijmy, że jest on niemożliwy, jeśli nie doszło wcześniej do pełnej symbiozy. Według M. Mahler możemy wyróżnić dwa sygnały świadczące o owym przełomie. Są to: uśmiech - jako oznaka rozpoznania twarzy matki - oraz płacz i lęk - jako reakcja na obce osoby. Dziecko zaczyna więc wyraźnie rozróżniać "obiekt" (matkę) od innych osób.
"Wyobraźmy sobie, jak komunikuje się rodzic o wzorcu SRW (słuch w świadomości - ruch w podświadomości- wzrok w nieświadomości) z dzieckiem o wzorcu WRS (wzrok w świadomości - ruch w podświadomości- słuch w nieświadomości). Rodzic to słuchowiec - słuch jest na poziomie świadomym i jest to dominujący kanał przetwarzania informacji. Najlepiej komunikuje się więc za pomocą słów - zwykle prawi dziecku kazania, dyscyplinuje je mówiąc: "ile razy to będę powtarzać", "słuchaj jak do ciebie mówię .", "ty mnie w ogóle nie słuchasz ". Ma poczucie, że dziecko słucha selektywnie. I tak jest. Dziecko to wzrokowiec, ze słuchem w nieświadomości. Jeśli rodzic zalewa je potokiem słów wyłącza się. Stoi, gapiąc się na rodzica, słowa do niego nie docierają. Czy te osoby porozumieją się? Na tym samym poziomie mają ruch. Jeśli będą coś wspólnie robić (spacer, przygotowywanie posiłku itp.) dziecku łatwiej się będzie skupić na tym, co się do niego mówi. Dla niego najlepszym rozwiązaniem było by pokazanie, a nie mówienie."
"Twoje dziecko ma dwa, trzy lata? Przeczytaj ten tekst. Dziecko odkrywa swoją seksualność bardzo wcześnie. Dużo wcześniej niż jesteśmy na to gotowi. Ale to jeszcze nie powód, by wpadać w panikę.
Masturbacja dziecięca to temat tabu. Nie tylko nie mówi się o tym, ale również niewiele się pisze i publikuje. W naszych głowach pokutuje przekonanie, że dziecko jest istotą niewinną, a dotykanie się "tam" jest czymś niedobrym i świadczy o "złych skłonnościach". Wielu rodziców bardzo się niepokoi, kiedy okazuje się, że ich dziecko się masturbuje. Zupełnie niepotrzebnie."
... ze wszystkimi tego konsekwencjami.
... czy potrzebujące bliskości?
|
|
Psychologia 
piątek, 28 sierpnia 2009 07:59 | Autor: Agnieszka Stein/dzikiedzieci.pl
