Mój przyjaciel, zapytany o opinię na temat manii pokemonów, odpowiedział mniej więcej tak: „Dzieci nie są głupie, nie zainteresują się byle czym”. To dobry punkt wyjścia. Dzieci nie są głupie. Dzieci nigdy same nie wymyśliłyby pokemonów.
Ta mania, jak każda dziecięca mania, ma swoje pozytywy. Dzieci uczą się negocjować podczas wymiany kart lub żetonów. Te, którym dotychczas trudno było się ze sobą porozumieć, znajdują wspólny temat. Niektóre tworzą koalicje, żeby gromadzić wspólny zbiór, pożyczają sobie gry lub numery pism, wspaniałomyślnie oddają część kolekcji albo nawet całą, kiedy minie im ta namiętność. Sobki pracują na własny rachunek, a chytrzy próbują naciągnąć naiwnych. Świat tych wymian i negocjacji bywa nieraz okrutniejszy niż świat samych pokemonów. Ale ta lekcja przyda się na przyszłość.

 

Cyt za tygodnik.com.pl, całość czytaj TUTAJ

– Gdzie jest twoja mama? – zapytałam czterolatka, pozostawionego samopas na podwórku. – Nie wiem, poszukaj w Googlu – odpowiedział rezolutny malec.

Kiedyś dzieci wierzyły w autorytet Aniołka Stróża. Teraz wyrocznią stała się sieć. Pewna kilkulatka, chcąc podkreślić wagę swej wypowiedzi, zakończyła ją stanowczym: – I koniec, i kropka pe el!

Starsza generacja ma większy dystans do wirtualnej rzeczywistości, ale w skrzydlate byty chyba nadal wierzy. Idę ulicą, słyszę rozmowę dwóch kobiet. A raczej biadanie jednej z nich: – Przez Internet szły przelewy, zlecenia, zamówienia. Klikałam, i co z tego wynikło? Zniknęło! Teraz latam, szukam!

 

 

 

 

 

Elton John nie zaadoptuje jednak 14-miesięcznego Lwa, chłopczyka zarażonego wirusem HIV i mieszkającego w ukraińskim sierocińcu. Jak donosiły gazety, brytyjski gwiazdor tak rozczulił się nad tragicznym losem niemowlaka, że postanowił „podarować mu przyszłość”. Władze ukraińskie odrzuciły jednak propozycję i orzekły, że Elton John nie nadaje się na ojca, bo nie jest żonaty (Ukraina nie uznaje związków homoseksualnych – a w takim pozostaje John – za małżeństwa) i jest za stary, bo ma 62 lata. Tym samym Ukraina postawiła się poza nawiasem zachodniego cywilizowanego świata, w którym prawo do posiadania dziecka traktowane jest coraz częściej jak przywilej darowany każdemu – bez względu na wiek, płeć, stan cywilny, zwyczaje seksualne i możliwości rozrodcze.

 

Przechadzałem się ostatnio po jednym z krakowskich molochów handlowych. Z każdej strony będąc bombardowanym milionem promocji, których nie mogę przegapić, milionem okazji, których nie mogę zmarnować i milionem produktów, bez których pewnikiem zginę w męczarniach, o mało nie zwariowałem. „Kup majtki, a w promocji dostaniesz drugie, większe!” „Kup siedem piw w cenie sześciu!” „Kup pralkę, a dostaniesz gratis rower!” I tak bez końca. „Nie dla idiotów” – głosi sztandarowe hasło sklepu, obok którego przechodzę. Nawet nie wchodzę. Bo właśnie tak się czuję. Jak idiota.

Więcej… Dodaj komentarz

Reforma edukacji zmienia właśnie krajobraz polskiej edukacji ze stepowego w pustynny. Przyjęta 19 marca tego roku ustawa o oświacie spowoduje daleko idące ubezwłasnowolnienie rodziców względem samorządów, wyrzucenie z przedszkoli nie tylko sześcio-, ale i pięciolatków, pogorszenie sytuacji nauczycieli i pracowników zatrudnionych w oświacie, ułatwienie likwidacji i prywatyzacji małych szkół oraz przedszkoli.

Podstawowym narzędziem wprowadzania tej reformy były i są obietnice-fatamorgany, których jedynym celem jest uśpienie czujności opinii publicznej. Do najgłośniejszych należą: darmowe podręczniki, setki milionów na dostosowanie szkół, przedszkole dla pięciolatków, wolny wybór rodziców przez najbliższe trzy lata oraz (w ramach deklaracji towarzyszących) podwyżki pensji dla nauczycieli o 10 proc. Już dziś wiadomo, że żadna z powyższych obietnic nie zostanie zrealizowana.

Twierdzę stanowczo: ochrona dzieci przed przemocą to temat zastępczy. Problem istnieje, oczywiście, ale dotyczy stosunkowo wąskiej grupy, i nawet dzieci mieszczące się w tej grupie przeważnie ponoszą większe szkody wskutek innych patologii. Niestety, tych patologii naprawdę masowych i groźnych media ani działacze zauważać nie chcą, bo nie jest to tak „sexy” jak domaganie się zakazu klapsa.

 

"Myśl wyrachowana: Dla niektórych poczęcie to powód do wykończenia.Ludzie wszystko już dokładnie skodyfikowali i obstawili paragrafami. Z jednym wyjątkiem, i to dotyczącym sprawy podstawowej – nie ustalili jednoznacznie, kiedy zaczyna się człowiek. Dziwne, prawda?"

"Myśl wyrachowana: Prosić o śmierć wolno, ale nie wolno tej prośby przyjmować.Dziecko państwa Knauser urodziło się ślepe, bez nogi i ciężko upośledzone umysłowo. Rodzice patrzyli z rozpaczą na maleństwo. Cierpieli razem z dzieckiem. Kochali je, ale nie chcieli jego cierpienia. Umieraj! – błagali każdej nocy.